Panic attack

Wat is er veel verdriet op het nieuws te zien de laatste tijd. Aanslagen in Londen, manchester en in Hoevelaken en  Bunschoten zijn 2 meisjes vermoord. Er gebeurd op dit moment zoveel dat het lijkt alsof we er gewoon helemaal geen grip meer op hebben. En dat beangstigd mij. 

Afgelopen donderdag was ik naar een concert van Casting Crowns , in Ahoy Rotterdam. Een concert waar ik naar uitgekeken heb. Want de liedjes van Casting Crowns luister ik graag. Alles ging goed, de heenweg hadden we wat file. Maar we kwamen op tijd aan bij Ahoy. Ik was rustig, tot het moment dat we gingen zitten op de tribune. De grootte van het stadion werd me te veel. Zoveel mensen bij elkaar, zoveel christenen. Ze moeten hier wel een aanslag willen plegen. Een paar minuten bleef ik zitten en probeerde ik mezelf te kalmeren door gebed en rustig om me heen te kijken. Maar na een paar minuten lukte het niet meer. Ik moest weg daar.

Samen met mijn schoonmoeder ben ik naar boven gelopen om frisse lucht te krijgen. Inmiddels moest ik heel erg huilen en schokte mijn ademhaling. Grip kreeg ik gewoon niet meer op mezelf. De angst nam de overhand. Mijn lieve schoonmoeder probeerde me te kalmeren maar dit duurde wel een poosje voordat dat hielp. Na een poosje geprobeerd op adem te komen kwam er een man naar ons toe lopen en vroeg vriendelijk of het wel ging. Ik vertelde wat er aan de hand was en hij vroeg of ik christen was. Geloofde ik in Jezus? Geloofde ik erin dat Hij hier was? En dat Hij mij zou helpen er door heen te komen? Op alles zei ik, ja dat geloof ik. Maar echt kracht hadden die woorden niet. Ik probeerde in mijn hoofd met God te bidden en smeekte om rust in mijn lichaam , en geen angst. We hebben een tijdje staan praten en hij vertelde een verhaal.

Hij had een tienermeisje geholpen haar angsten aan God over te geven. Ze moest haar angsten, zorgen etc. op een steen schrijven, en weggooien. Weggooien van haar zelf. En op deze manier overgeven aan God. Ik vond dit een erg mooie gedachten. Zelf probeerde ik het op te lossen door te bidden. Maar God wil dat je het echt volledig aan hem overgeeft. Je zonden, je zorgen, je angsten, je drukte etc. Toen die meneer aan mij vroeg of hij voor me mocht bidden , deed me dat veel. Ik dacht , zelf lukt het me niet om het aan God over te geven. Misschien dat deze man het wel aan God kan geven. En dat gebeurde ook. Hij  bad en sprak een zegen over mij uit. Hij bad dat er engelen om ons heen zouden zijn om ons te beschermen. En dat gaf mij veel rust. Ik huilde niet meer, was rustig, en had weer zin in het concert. Na het dit moment ben ik uiteindelijk weer op de tribune gaan zitten. En heb ik onwijs genoten van het prachtige concert. En de lof en eer die we God toe mochten zingen. I WILL PRAISE YOU IN THIS STORM!

Paniek aanvallen zijn echt niet leuk.  Je verliest echt even de controle over je lichaam en gedachten. Gelukkig is er een God waar ik dit bij  neer mag leggen. En zal Hij mij die rust echt wel geven! Ik moet het niet zelf proberen. Maar aan Hem overlaten.  Het nummer – Oh my soul- raakte me deze avond.

“Oh, my soul
Oh, how you worry
Oh, how you’re weary, from fearing you lost control
This was the one thing, you didn’t see coming
And no one would blame you, though
If you cried in private
If you tried to hide it away, so no one knows
No one will see, if you stop believing
Oh, my soul
You are not alone
There’s a place where fear has to face the God you know
One more day, He will make a way
Let Him show you how, you can lay this down
‘Cause you’re not alone  “

 

Ik ben niet alleen, Nooit!

Liefs Jorienke